Harry Faust op 's Heren wegen...
Door Frans
03 mrt 2007
Harry Faust is langzaam doende het land te veroveren.
Nog één try out scheidt hem van de première aanstaande maandag, die vol vertrouwen tegemoet gezien mag worden.
Harry is een grote jongen geworden.
Kraakte hij twee weken geleden nog van onzekerheid in zijn voegen, nu staat hij met beide benen stevig op het podium.
Zelfs in zalen waar ie eigenlijk niet thuishoort omdat ie er niet in past.
Het is elke keer weer een genot om Max Mix zijn mengtafel, die we liefkozend de Titanic noemen, te zien uit- en inladen zonder dat ie ook maar één van de 433 knopjes heeft aangeraakt. Hij zou de achterwand uit de zaal en de blauwspoelingen uit de permanentjes blazen.
Ook is het aandoenlijk om te zien hoe Mark Licht uit pure armoe maar steeds dat éne bedlampje aan en uit knipt, omdat onze batterij lichteffecten in Nijverdal en Austerlitz geen houvast heeft in de vorm van tracken en andere ophangpunten.
De mooiste noodoplossing hebben we echter gevonden voor de twee vlaggen die op een zeker moment uit het grit dienen te zakken.
In gritloze theaters blijkt René Productie een uitstekende levende vlaggenstok.
Vooral het rode kaboutermutsje boven het uitgestreken gelaat is onbetaalbaar.
Milan Gitaar wordt er in elk geval heel giechelig van.
In Austerlitz trad Harry op in een kerkje en bleek de voorstelling gepromoveerd tot tapasconcert.
Hetgeen vooral betekende dat we bij terugkomst na de pauze werden begroet met een muur van knoflook waar de diverse stembanden onmiddelijk stuk op liepen.
Het handjevol Oosterhouters waar Harry de volgende avond ogenschijnlijk abusievelijk acte de présence gaf voelde er de naweeën nog van.
Maar gedroegen zich overigens voorbeeldig.
Ook heeft Harry naarstig de publiciteit gezocht, maar stuit daarbij op nogal wat Onverklaarbare Afzeggingen en Niet Te Duiden Weigeringen.
De Wereld Draait Door, toch rock 'n roll en snel en hip, stond weken terug als eerste in de rij, maar haakte om Obscure Redenen die doen denken aan Roddel en Achterklap en toch weer af.
Bij Pauw & Witteman viel Harry op het laatste moment buiten de ark omdat een of andere Canadees beweerde het graf van Jezus te hebben ontdekt en dus zat er geen tuinkabouter maar een priester met een boordje aan tafel.
Hetgeen wel een soort poëtische gerechtigheid heeft: je maakt een voorstelling over God en de Duivel en je verliest van Jezus.
Harry mocht wel om 7 uur 's ochtends opdraven in Goedemorgen Nederland, maar kan zich daar als gevolg van Nijpend Slaaptekort en Algehele Non-Matineusheid niet veel meer van herinneren.
Vanavond reist Harry naar Den Bosch, en maandag mag vriend en vijand officieel kennis met hem maken.
Wat ik maar zou doen.
Het is een mooie knul.